ابن هبل

ابن هبل. [ اِ ن ُ هََ ب َ ] ( اِخ ) مهذب الدین ابوالحسن علی بن احمد طبیب. مولد او به بغداد به سال 515 هَ. ق. در مدرسه نظامیه فقه و نحو فراگرفت و سپس به تحصیل طب پرداخت و سفری بارمنستان کرد و پادشاه ارمن بشهر اخلاط وی را طبیب خاص خویش کردو در آنجا ثروت بسیار اندوخت و بماردین بازگشت و بخدمت بدرالدین لؤلؤ پیوست و در 75 سالگی نابینا شد و به سال 610 درگذشت. از تألیفات اوست: المختارات فی الطب. او را پسری بود به نام شمس الدین ابوالعباس احمد و وی شاعر و نیز طبیب بود و بدربار کیکاوس سلجوقی پادشاه آسیةالصغری میزیست و هم بدانجا وفات کرد.

مولد او بغداد و در مدرسه نظامیه فقه و نحو را فراگرفت

💡 ابتدا به تحصیل طب و فقه پرداخت‌ و پس از تولد پسرش‌، عازم بغداد شد و نزد ابن هبل اقامت گزید. بعدها، نزد علأالدین طاوسی (؟) در همدان و نزد فخرالدین‌ رازی احتمالاً در هرات تحصیل کرد.