لغت نامه دهخدا
ابن هود. [اِ ن ُ ] ( اِخ ) ابوعلی حسن بن عضدالدوله. از امیرزادگان بنی هود اسپانیا. مولد او مرسیه به سال 624 هَ. ق. وی در علوم فلسفی و ادبی و تصوف بارع بود و میان تصوف و فلسفه جمع کرد چنانکه ابن رشد بین حکمت و شرع.عاقبت بمشرق شد و پس از ادای فریضه حج در حجاز و یمن و شام بنوبت روز میگذاشت تا697 به دمشق درگذشت.
