مضاره

( مضارة ) مضارة. [ م ُ ضارْ رَ ] ( ع مص ) ( از «ض رر» ) یکدیگر را گزند رسانیدن. ( زوزنی ). یکدیگر گزند کردن. ( تاج المصادر بیهقی ). گزند رسانیدن یکدیگر را. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ). گزند و زیان رسانیدن یکدیگر را. ( ناظم الاطباء ). || با یکدیگر خلاف کردن. ( زوزنی ) ( تاج المصادر بیهقی ). خلاف کردن. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). نزاع و خلاف کردن. ( آنندراج ). || بمعنی مضایقه. ( زوزنی ). با کسی تنگ فراگرفتن کار. ( تاج المصادر بیهقی ). || جمع کردن میان دو یا سه زن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ).
مضارة. [ م ُ رَ ] ( ع اِ ) ( از «م ض ر» ) مضارةاللبن، آنچه روان باشد از شیر. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ): مضارة اللبن یا مضار اللبن؛ آنچه که از شیر در موقع ترش شدن و صاف شدن روان گردد. ( از اقرب الموارد ). و رجوع به مضر شود.

(مُ رَّ یا رُِ ) [ ع. مضارة ] (مص م. ) گزند رسانیدن.

( مصدر ) گزند رسانیدن
یکدیگر را گزند رسانیدن یکدیگر گزند کردن.

مضارة
گزند رسانیدن.

💡 اول اينكه: حق حضانت و شير دادن و نظير آن مال همسر است، پس شوهر نمى تواند بهزور ميان مادر و طفل جدائى بيندازد، و يا ازاينكه مادر فرزند خود را ببيند، و يا مثلاببوسد، و يا در آغوش بگيرد جلوگيرى كند، براى اينكه اينعمل مصداق روشن مضاره و حرج بر زن است، كه در آيه شريفه،از آن نهى شده است.