لغت نامه دهخدا
( فیضة ) فیضة. [ ف َ ض َ ] ( ع اِمص ) روانی اشک و شراب. ( از منتهی الارب ). رجوع به فیض، فیضان و فیضوضة شود.
( فیضة ) فیضة. [ ف َ ض َ ] ( ع اِمص ) روانی اشک و شراب. ( از منتهی الارب ). رجوع به فیض، فیضان و فیضوضة شود.
روانی اشک و شراب
💡 نی منم، نایی آن مسیح نفس دم اقبال فیضه الاقدس