فعل دوم

{verb-second} [زبان شناسی] زبانی که در آن فعل در جایگاه دوم بند قرار دارد

💡 استنباط اصل ياد شده از آيه فاذكرونى اءذكرتم (62) ممكن است؛ زيرا كلمهفاء اگر در فعل دوم قرار مى گرفت معناى آيه اين بود: به ياد منباشيد تا من به ياد شما باشم كه ياد خدا نسبت به بشر متفرّع بر ياد بشرنسبت به خدا باشد؛ چنان كه مغروس در اذهان است، ولى كلمه فاء درفعل اول واقع شده، نه در فعل دوم. بنابراين معناى آيه اين است: پس به ياد منباشيد، من شما را به ياد مى آورم؛ يعنى ياد بشر نسبت به خداوند مسبوق است،نه سابق، و فرع است، نه اصل و آنچه اصل و سابق است ياد آغازين خداست كهفعل دوم آيه مزبور(اءذكرتم ) قرينه آن است و اگر گفته مى شود كه آيه مزبور باتقدم و تاءخر دو فعل ماءخوذ در آن تنظيم شده بازگشت آن به اين است كه معناى آيه چنينباشد: اءذكرتم فاذكرونى (63) و چون امتثال امر الهى و يادآورى خداوند عبادت است وعبادت داراى پاداش است و پاداش الهى عبارت از عنايت و توجه خداوند به بنده است، پسياد بشر محفوف به دو ياد الهى خواهد بود. تحقيق اين مطلب ان شاءاللّه درذيل آيه فاذكرونى اءذكرتم ارائه مى شود.