فجو

فجو. [ ف َج ْوْ ] ( ع مص ) دور نمودن زه از قبضه کمان. || گشادن در را. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ).

[ویکی الکتاب] تکرار در قرآن: ۱(بار)
جای وسیع. «الساحة الواسعة». چون آفتاب غروب می‏کرد به جانب چپ آنها می‏گذشت و آنها در جای وسیع از غار بودند. این کلمه یکبار بیشتر در قرآن نیامده است.

💡 65- قاموس قرآن ج 5 ماده ق، ر، ص. فرهنگ لغات قرآن بااندك تفاوت و ادامه آمده؛ مقراض آلت بريدن است. مفردات راغب ماده فجو، قرض. صاحب قاموس مى توانست معناىبهترى براى آيه بياورد. فجو يعنى جاى وسيع. در اينجا منظور: كف غار پهن و گستردهبود كه براى خوابيدن و جا به جا شدن ياران غار مشكلى پيش نمى آمده است.