فبشر

واژه «فَبَشِّرْ» یک فعل امر در زبان عربی قرآن کریم است که از ریشه «بشر» به معنای خبر خوش دادن و مژده آوردن گرفته شده و همراه با حرف «فَـ» در ابتدای آن، معنای «پس بشارت بده» یا «پس مژده بده» را منتقل می‌کند. این ترکیب در ساختارهای قرآنی معمولاً برای بیان دستور الهی به پیامبر یا مخاطب خاصی به کار می‌رود تا خبر خوش رحمت، پاداش یا نعمت الهی به بندگان مؤمن اعلام شود. حرف «فَـ» در ابتدای آن نقش پیوندی و نتیجه‌گیری دارد و نشان می‌دهد که این بشارت در ادامه یک شرط، رفتار یا توصیف پیشین مطرح می‌شود. فعل «بَشِّرْ» از باب تفعیل بوده و دلالت بر رساندن خبر شادی‌آور به دیگران دارد، نه صرفاً آگاهی دادن ساده. در آیات قرآن، این واژه معمولاً در کنار توصیف بندگان صالح یا کسانی که به سوی خدا بازگشته‌اند به کار می‌رود تا نتیجه اعمال نیک آنان را بیان کند. برای نمونه در آیات مرتبط با بندگان مؤمن آمده است که پس از ایمان، اطاعت و دوری از طاغوت، پیام بشارت الهی به آنان داده می‌شود. این ساختار نشان‌دهنده رحمت و امید در آموزه‌های قرآنی است و بر پاداش معنوی و الهی تأکید دارد. از نظر بلاغی، «فَبَشِّرْ» یکی از عبارات کلیدی در انتقال پیام‌های امیدبخش و تشویق‌کننده در قرآن محسوب می‌شود. به طور کلی، «فَبَشِّرْ» به معنای «پس بشارت بده» و فرمانی الهی برای اعلام خبر خوش به بندگان مؤمن و صالح است.