لغت نامه دهخدا
غنائی. [غ ِ ] ( ص نسبی ) منسوب به غِناء. رجوع به غناء شود.
- شعر غنائی یا موسیقی؛ شعری است که حاکی از عواطف و احساسات روحی باشد. فخر، حماسه، حکمت و تعلیم، مدح، هجا، رثاء، تشبیب، وصف مناظر و نظایر آنها همگی در این قسم داخل هستند. ( تاریخ ادبیات ایران تألیف جلال همایی ج 1 ص 96 ).
غنائی. [ غ ِ ] ( اِخ ) رجوع به غنایی شود.