عناندار. [ ع ِ ] ( نف مرکب ) که عنان اسب در اختیار دارد. مجازاً سوارکار. ماهر در سواری. ماهر در به حرکت و جولان درآوردن اسب که هر چون خواهد آسان اسب را بدان سوی برد:
عناندار چون او ندیده ست کس
تو گویی که سام سوار است و بس.فردوسی.جهاندیده باید عناندار و بس
عنان و سپر بایدش یار و بس.فردوسی.هزاران پس پشت او سرفراز
عناندار با نیزه های دراز.فردوسی.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 از بس که عنانداری اندیشه نکردم چون زلف پریشان به هم افتاد سپاهم
💡 چو عیسی آن که کند نفس را عنانداری به دوش چرخ سبکرو سوار می باشد
💡 ساده لوحی بین که می خواهم به دست رعشه دار توسن عمر سبکرو را عنانداری کنم
💡 مگر زلفت عنانداری کند دلهای وحشی را که از شوخی نپردازد به عاشق چشم عیارت
💡 من چسان دل را عنانداری کنم جایی که هست کوه طور از وحشیان دامن صحرای تو
💡 کند موج سراب دشت پیما را عنانداری هوسناکی که می پیچد به کف دامان دنیا را
