علباء

علباء. [ ع َ ] ( ع اِ ) پی گردن. ( منتهی الارب ). ج، عَلابی.
علباء. [ ع ِ ] ( ع مص ) سوراخ کردن گردن بنده. || نمایان شدن پی گردن شخص بواسطه کلانسالی. ( از اقرب الموارد ) ( ناظم الاطباء ). || ( اِ ) پی زردرنگ گردن. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). مؤنث است، و گاهی مذکر بکار میرود. ( از اقرب الموارد ). ج، عَلابی.
علباء. [ ع ِ ] ( اِخ ) ابن أصمع عبسی. از واردشوندگان بر پیغمبر ( ص ) است. ( از الاصابة ج 4 قسم اول ص 261 ).
علباء. [ ع ِ ] ( اِخ ) ابن مرةبن عائذةبن مالک بن بکربن سعدبن ضبة ضبی. از صحابه است و در واقعه «مؤتة» شهید شد. ( از الاصابة ج 4 قسم اول ص 261 ).
علباء. [ ع ِ ] ( اِخ ) ابن هیثم بن جریر. وی در دوره جاهلیت و اسلام میزیست. و در فتوحات عمر شرکت کرد. و در واقعه جمل شهید شد. پدرش از سردارانی بود که در واقعه «ذی قار» با کسری جنگید. ( از الاصابة ج 5 قسم سوم ص 111 ).

💡 علبانیه: به جهت مسخ شدن یکی از پیروان این فرقه به شکل مرغی به نام علباء

💡 و در همان كتاب است كه ابن جرير از علباء بن احمر يشكرى روايت كرده كه گفت: وقتىآيه شريفه: (قل تعالوا ندع ابنائنا و ابناءكم...)نازل شد، رسول خدا (صلى اللّه عليه و آله ) فرستاد تا على و فاطمه و حسنين (عليهمالسلام ) بيايند و يهود را دعوت كرد براى اينكه با آنان ملاعنه كند، جوانى از يهوديانگفت: واى بر شما مگر ديروز نبود كه با برادرانتان كه بعدا به صورت ميمون و خوكمسخ شدند عهد بستيد كه هرگز ملاعنه نكنيد، يهود اين تذكر را كه شنيدند، از ملاعنهمنصرف گشتند.