عطا دهی

عطادهی. [ ع َ دِ ] ( حامص مرکب ) عطا دادن. بخشندگی:
در هیچ روزگار نباشد چو تو کریم
کاندر عطادهی نبرد هیچ روزگار.سوزنی.

عطا دادن بخشندگی

💡 زانکه چندان عطا دهی که همی مایه زر نباشدش چندان

💡 و بدان که پیوستن رحم آن بود که چون ایشان از تو قطع کنند تو بپیوندی و هرکه تو را محروم دارد تو او را عطا دهی و هرکه بر تو ظلم کند تو از وی درگذاری.

💡 یا دادنست و یا ستدن کار تو مدام گاهی جهان ستانی و گاهی عطا دهی

💡 گر جمله را عذاب کنی یا عطا دهی کس را مجال آن نه که آن چون و این چرا

💡 آنی که بدست تو هر انگشت هنگام عطا دهی سحابیست

💡 خود را چو عطا دهی فراوان مستای وز منع کسی نیز مرو نیک از جای