لغت نامه دهخدا
عصمتیان. [ ع ِ م َ ] ( اِ مرکب ) ج ِ عصمتی، منسوب به عصمت. کنایه از انبیا و اولیا و ملائکه و اهل عزلت و خلوت نشینان و مخدرات باشد. ( برهان ) ( آنندراج ):
عصمتیان در حرمش پردگی
عصمت از او یافته پروردگی.نظامی.|| ( اِخ ) کنایه از مریم، مادر عیسی علیه السلام است.( برهان ) ( آنندراج ).
