بی عصمت

بی عصمت. [ ع ِ م َ ] ( ص مرکب ) ( از: بی + عصمت ) ناپاک. زشتکار. آلوده به گناه. رجوع به عصمت و ترکیبات آن شود.

آن که از فسق و گناه پرهیز نکند، بی عفت، بی ناموس.

ناپاک. زشتکار. آلوده به گناه

💡 بی باده تو کی فتد در مغز نغز‌ان مستی‌یی بی عصمت تو کی رود شیطان به ‌«لا حول و لا‌»

💡 در خرابات مغان بی عصمتی را راه نیست دختر رز با سیه مستان به خلوت می‌رود

💡 ساختمان محمد حسین آرامیان مربوط به دوره صفوی است و در دهدشت، روبروی امامزاده بی بی عصمت واقع شده و این اثر در تاریخ ۹ اردیبهشت ۱۳۸۲ با شمارهٔ ثبت ۸۴۱۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

💡 در خرابات مغان بی عصمتی را راه نیست دختر رز با سیه مستان به خلوت می رود

💡 زیرا که چو دختر است اگرچه بی عصمت و بد گهر نباشد