لغت نامه دهخدا
طرفیت. [ طَ رَ فی ی َ ] ( ع مص جعلی، اِمص ) روبارو و مقابل و مواجه شدن. طرف بودن.
طرفیت
فرهنگ معین
(طَ رَ یَّ ) (اِمص. ) مأخوذ از عربی به معانی ۱ - روبرو شدن. ۲ - دشمنی، رویارویی.
فرهنگ فارسی
۱ - مواجه شدن مقابل گردیدن. ۲ - دشمنی عداوت.
ویکی واژه
مأخوذ از عربی به معانی
روبرو شدن.
دشمنی، رویارویی.
جمله سازی با طرفیت
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 «در زمان حکومت ظل السلطان در اصفهان و مقبولیت و مرجعیت عامه شیخ محمد تقی نجفی و مخالفت آنها با پدرم، و طرفیت تجاری برادرم علی محمد با یک تاجر بابی، باعث این اتهام شد. در آن موقع ظل السلطان برای تصاحب اموال و املاک مردم، و آقانجفی بواسطه حفظ موقعیت مذهبی خود دیگران را به اتهام بابی بودن از میدان بدر میکردند. امین السلطان بهطور مزاح گفته بود: در اصفهان هم املاک حاجی میرزا هادی بابی شدهاست.»
