شوریده دل

شوریده دل. [ دَ / دِدِ ] ( ص مرکب ) شیدا. عاشق. آشفته احوال:
چو از بیطاقتی شوریده دل شد
از آن گستاخ رویی ها خجل شد.نظامی.شوریده دلی چنین هوایی
تن درندهد به کدخدایی.نظامی.مگس پیش شوریده دل پر نزد
که او چون مگس دست بر سر نزد.سعدی.هرکه را کنج اختیار آمد تو دست از وی بشوی
کآنچنان شوریده دل پایش به گنجی در فروست.سعدی.شوریده دلانیم نه هشیار و نه مست
سرگشته و پای بسته و باده بدست.اوحدی.

شیدا عاشق

💡 نمیرود همه شب چشم نرگس اندر خواب ز بسکه بلبل شوریده دل فغان دارد

💡 چو لفظ اسم شنیدی پی مسما شو که قول مردم شوریده دل معماییست

💡 چون صبا شانه درآن طره خم در خم زد سلک جمعیت شوریده دلان برهم زد

💡 رخ و زلف تو شد غایب ز چشمم من شوریده دل را خواب و خور نیست

💡 بسان بلبل شوریده دل ز بیم فراق هزار ناله برآرم من از دل مجروح

💡 از سر زلف، دل خام طمع در تاب است سر شوریده دلان محرم آغوشش باد