سیلی خور

💡 سیلی خور دریای نوالت، رخ امّید شوربدهٔ سودای خیالت دل شیدا

💡 دانست که شد درین دبستان سیلی خور دست خودپرستان

💡 سیلی خور هجر جان گزایم دریاب چه شد که تا برآیم کذا

💡 فلک سیلی خور باد و هوایش زمین پامال نقش بوریایش

💡 بود تا صید جانم، رنجه اش باد دلم سیلی خور سرپنجه اش باد

💡 گردن صد رستم و سهراب را سخره ی و سیلی خور بازوت دید

💡 او در داستان‌های طنز، به عنوان یک شخصیت سیلی خور و بی‌پناه توصیف شده بود که همیشه قربانی شوخی‌های سنگین و تند دوستانش می‌شد.

💡 شخصیت سیلی خور در آن نمایش کمدی، با رفتارهای ناشیانه خود، باعث می‌شد که مخاطبان با خنده و همزمان با دلسوزی به او نگاه کنند.

💡 در آن محیط پر از تنش، او مانند یک سیلی خور همیشگی به نظر می‌رسید که هر بار حرفی اشتباه می‌زد، با برخورد فیزیکی روبرو می‌شد.