سپندی

سپندی. [ س ِ پ َ ] ( ص نسبی ) آنکه سپند سوزد چشم بد را:
ای سپندی منشین خیز سپند آر سپند
تا ترا سازم از این چشم گرامی مجمر.فرخی ( دیوان، عبدالرسولی ص 108 ).

آنکه سپند سوزد چشم بد را

💡 در بزم و ساز طربم سخت خموش است کو بخت سپندی‌که شوم داغ و بنالم

💡 دل هر کس که مسلم ز علایق رسته است چون سپندی است که از آتش سوزان جسته است

💡 ای سپندی،منشین، خیز سپند آر سپند تا ترا سازم از این چشم گرامی مجمر

💡 وحشتم درین محفل شوخی سپندی داشت تا قفس زدم آتش ناله‌ای پرافشان شد

💡 جرس آتش زنم دود سپندی پرفشان سازم به دوشم تا به‌کی محمل‌کشد فریاد بیدردی