سپاه زنگ

سپاه زنگ. [ س ِ هَِ زَ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) کنایه از مو بود که گرد صورت برآید. ریش:
بگرد عارض آن ماهروی چاه زنخ
سپاه زنگ درآمد بسان مور و ملخ.سوزنی.

کنایه از مو بود که گرد صورت بر آید

💡 دمیده گرد عذار تو خط بدان ماند که شاه روم اسیر سپاه زنگ شده

💡 چو شاه چین به زخم خنجر تیز فکنده در سپاه زنگ خونریز

💡 به چین چون رومیان آیینه بستند سپاه زنگ را بر هم شکستند

💡 چو شد بر تخت شاهی خسرو روم سپاه زنگ شد ز اطراف معدوم

💡 از برف کوهسار شده پر سپاه روم وز زاغ مرغزار شده پر سپاه زنگ

💡 دم صبحی که خیل روم سر کرد سپاه زنگ را زیر و زبر کرد