لغت نامه دهخدا
سمن بیز. [ س َ م َ ] ( نف مرکب ) بیزنده سمن. || مجازاً، خوشبو. معطر:
مرغ دل انگیز گشت باد سمن بیزگشت
بلبل شبخیز گشت کبک گلو برگشاد.منوچهری.
سمن بیز
فرهنگ فارسی
بیزنده سمن. یا مجازا خوشبو
جمله سازی با سمن بیز
💡 چه گفتی گفتی ای باد سحر خیز شمیم مشک در جیب سمن بیز
