لغت نامه دهخدا
سلاح افکن. [ س ِ اَک َ ] ( نف مرکب ) سلاح افکننده. که سلاح خود بر زمین افکند. || کنایه از تسلیم شونده:
ز بهرجنگ مخالف چو برگرفت سلاح
شود مخالف او از فزع سلاح افکن.سوزنی.
سلاح افکن. [ س ِ اَک َ ] ( نف مرکب ) سلاح افکننده. که سلاح خود بر زمین افکند. || کنایه از تسلیم شونده:
ز بهرجنگ مخالف چو برگرفت سلاح
شود مخالف او از فزع سلاح افکن.سوزنی.
سلاح افکننده که سلاح خود بر زمین افکند یا کنایه از تسلیم شونده.
💡 ز بهر جنگ مخالف چو برگرفت سلاح شود مخالف او از فزع سلاح افکن