سر سفره

سرسفره. [ س َ رِ س ُ رَ / رِ ] ( اِ مرکب ) کنایه از سوراخ مقعد باشد. ( برهان ). مقعد. ( رشیدی ) ( آنندراج ):
هر گه که سرسفره کس گردد شق
کوهان شتر خواهد و مقل ازرق
هر روز به موم زرد مرهم کردن
صحت پس از آن طلب نمودن از حق.یوسفی طبیب ( از آنندراج ).

کنایه از سوراخ مقعد باشد.

💡 به چه عضو تو زنم بوسه نداند چه کند بر سر سفره سلطان چو نیند درویش

💡 2 در بين مسافرتى كه امام رضا عليه السلام از شهر مدينه به سوى خراسان داشت،هرگاه، كه سفره غذا پهن مى كردند و غذا چيده و آماده خوردن مى شد، حضرت دستور مىداد تا تمامى پيش خدمتان سياه پوست و... بر سر سفره طعام حاضر شوند؛ و سپسحضرت كنار آن ها مى نشست و غذاى خود را ميل مى نمود.

💡 مانى چون به درگاه ((بهرام )) رسيد... شهريار بر سر سفره بود... و درباريان خبردادند مانى آمده و در ورودى كاخ منتظر است. شاه فرمود كه به مانى بگوئيد كه منتظرايستاده باش كه من خود پيش تو مى آيم... بهرام گفت: شما به چه درد مى خورديد؟ نهبه جنگ مى رويد و نه به شكار، شايد وجود شما به عنوان پزشك شفابخش سودمندباشد، ولى همين كار نيز از شما ساخته نيست.

💡 كنيز چون برگشت (بشر حافى ) بر سر سفره شراب بود و پرسيد: چرا دير آمدى ؟كنيز جريان ملاقات را با امام نقل كرد.

💡 چو گربگان سر سفره کاسه می لیسند کجا توان دل سگ را باستخوان خوش کرد

💡 می دهد ده مرده صوفی بر سر سفره جواب آه از آن روزی که گردد باز مهمان شما