سخن روان

سخن روان. [ س ُخ َ رَ ] ( ص مرکب ) بلیغ و زبان آور. ( ناظم الاطباء ).

بلیغ و زیان آور

💡 ز رستم چو بشنید بهمن سخن روان گشت با موبد پاک‌تن

💡 بگاه وصف لبت از دهان ابن یمین ز بس لطیف که آید سخن روان گردد

💡 گفت مرا که چند چند سیر نگشتی از سخن زانک سوی تو می رود این سخن روان من

💡 ز من نپرسی و گوئی سخن روان دارد روانی سخن او بود روان سخن

💡 می‌رسد مطلعی دگر که چه زر در بلاد سخن روان باشد

💡 کم نه‌ای از قلم ازو آموز ره سپرده سخن روان گفتن