سحرگهی

سحرگهی. [ س َ ح َ گ َ ] ( ص نسبی ) منسوب به سحرگه. که بوقت سحر باشد. که بهنگام سحر بود:
شاید اگر نظر کنی ای که ز دردم آگهی
ور نکنی اثر کند درد دل سحرگهی.سعدی ( بدایع ).رجوع به سحر شود.

منسوب به سحرگه که بوقت سحر باشد

💡 سی سال لاف مهر زدم تا سحرگهی وا شد دلم چو گل ز نسیم بهار عشق

💡 دیدم سحرگهی ملک‌الموت را که پای بی‌کفش می‌گریخت ز دستِ وبای ری

💡 بر ملک نیستی لب لعلت سحرگهی یکدم دمید و عالم از آندم پدید شد

💡 دارم یکی سرا که بر او تند اگر وزد باد سحرگهی، زبر و زیر می‌شود

💡 به مُطربانِ صَبوحی دهیم جامهٔ چاک بدین نوید که بادِ سحرگهی آورد

💡 سحرگهی که من از شوق او برآرم آه چو شب سیاه کند روی صبح را نفسم