ستم ظریف

ستم ظریف. [ س ِ ت َ ظَ ] ( ص مرکب ) کسی که در پرده ظرافت ستم کند و این فعل را ظریفی گویند.( آنندراج ). کسی که ستم او ظریفانه بود:
حسن است ستم ظریف یاری
عشق است دلی نکرده کاری.درویش واله هروی ( از آنندراج ).

کسی که در پرده ظرافت ستم کند و این فعل را ظریفی گویند.

💡 سلیم دختر رز از ستم ظریفی باز به سوی کعبه فرستد ز دیر بر دوشم

💡 ستم ظریف حریفان من، مرا گویند یکی ز مهر و وفا و، یکی ز طنز و عناد

💡 در آن دیار که بر دشمنان نمی خندند ستم ظریفی احباب تازگی دارد

💡 ساقی ستم ظریف و می از شعله شوخ تر جامی نداده جامی دگر می دهد مرا

💡 داد از ستم ظریفی بیداد داد داد! آتش به دیگری زدی و سوختی مرا

💡 ز جلوه در و دیوار خنده می بارد ستم ظریفی شوخ زمانه را چه شده است