ره سپردن

ره سپردن. [ رَه ْ س ِ پ َ / پ ُ دَ ] ( مص مرکب ) راه سپردن. درنوشتن راه. درنوردیدن راه. کنایه از رفتن. ( یادداشت مؤلف ):
فتنه ره تقدیر وقضا هرگز نسپرد
تا فکرت او پایه تقدیر و قضا شد.مسعودسعد.رجوع به راه سپردن شود.

راه سپردن. در نوشتن راه. در نوردیدن راه.

💡 و به ديدار مزار، با پاى دل ره سپردن و بابال عشق پرواز كردن و بر موج عرفان نشستن و به اوج پيوند رسيدن.

💡 حقیقت چیست پیش دوست مردن چو مردان جهان این ره سپردن

💡 با حق و خلق و شیخ و یار و رفیق ره سپردن به مقتضای طریق

💡 گفتی به ره سپردن گردی برآرم از ره نه هیچ ره سپردی نه هیچ گرد کردی

💡 بود پای از برای ره سپردن نباید دیده را چون پا شمردن

💡 از این ظلمت توانی راه بُردن از آن نور حقیقت ره سپردن