رزب

رزب. [ رَ ] ( ع مص ) لازم گرفتن کسی را و از جای نرفتن. ( ناظم الاطباء ) ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). رزب کسی؛ لازم گرفتن وی را و ثابت ماندن. ( از اقرب الموارد ).

💡 آن گاه مرد رزبان لعل عنب گزد چون ‌باغبان ز حسرت‌، انگشت ‌و لب گزید

💡 ستاده‌اند به تاراج بندگان خدای چنان که رزبان در باغ رز به وقت هرس

💡 نه کدیور نه کشاورز نه رزبان نه غلام مرغ در ذکر و درختان به رکوع و به قیام

💡 باز رزبان به کارد برد رز بچه نازنین کند قربان