دوست نواز

دوست نواز. [ ن َ ] ( نف مرکب ) دوست نوازنده. که نوازش دوست کند. آن که دوست پرورد. دوست پرست. که دوست نواخت از او یابد:
امیر دوست نواز و امیر خصم گداز
امیر شاعرخواه و امیر زائرخوان.فرخی.به روز بزم ز بهر وی اند دوست نواز
به روز رزم ز بهر وی اند دشمن مال.سوزنی.پادشاه دوست نواز خرم و سرافراز. ( حبیب السیر چ سنگی ج 3 ص 352 ). رجوع به دوست پرور شود. || ( ن مف مرکب ) که دوست او را نواخته باشد. نواخته دوست.

دوست نوازنده. که نوازش دوست کند.

💡 از کشتن وجود و عدم صرفه می برند دشمن پرست دوست نواز است خون من

💡 امید هست مرا از خدای دوست نواز که دشمنان تو گردند بر هوا ناچیز

💡 می خورو سیم ده و تیغ زن و دوست نواز که فلک خصم ترا یکسره رسوا دارد

💡 اگرچه هست تو را آب لطف دوست نواز تو راست آتش تهدید خشم دشمن خوار

💡 شادمان باش و بداندیش کش و دوست نواز کامران باش و مخالفت شکن و دشمن کاه