دهن بسته

دهن بسته. [ دَ هََ ب َ ت َ / ت ِ ] ( ن مف مرکب ) که دهان وی بسته باشد. || غیرناطق. || حیوان. ( ناظم الاطباء ).

که دهان وی بسته باشد.

💡 ماه رمضان آمد آن بند دهان آمد زد بر دهن بسته تا لذت لب بیند

💡 با این شرف ز غصه طفلان وقت خویش خونابه چون جنین دهن بسته می خورم

💡 چو گل با رخت شاد و خندان چو صبح چو غنچه به هجران دهن بسته ایم

💡 آئینه حق نما دل خسته ماست برهان حقیقت دهن بسته ماست

💡 دهن بسته چو غنچه چند باشی چو گل خنده زنان بیرون شو از تن

💡 کانون حقیقت دهن بسته ما بود قانون درستی، دل بشکسته ما بود