دل خیره

دل خیره. [ دِ رَ / رِ ] ( ص مرکب ) خیره دل. متعجب. متحیر. سرگردان:
هم از کار آن داس دل خیره ماند
بر آن بت بنفرید و زآنجا براند.اسدی.ببد دایه دل خیره آمد دوان
سخن راند با دختر از پهلوان.اسدی.

خیره دل. متعجب. متحیر.

💡 چو رنگین رخ تاجور تیره شد ازان درد بهرام دل خیره شد

💡 همیشه بینی او را ز فکرهای دقیق دماغ تیره و دل خیره و روان افگار

💡 من که چون خوض کنم درسخن مخلوقی خاطرم تیره و دل خیره وحیران گردد

💡 ببد دایه دل خیره آمد دوان سخن راند با دختر از پهلوان

💡 چو دانست برزو که شب تیره شد نگهبان ز مستی به دل خیره شد