دشمن کشی

دشمن کشی. [ دُ م َ ک ُ ] ( حامص مرکب ) عمل کشتن دشمن. خصم کشی. عدو کشی. قتل عدو:
که بود از پدر دوست انگیزتر
به دشمن کشی تیغ او تیزتر.نظامی.

عمل کشتن دشمن.

💡 بگفت این و برزد یل بیقرین به دشمن کشی رزم را آستین

💡 پیشه تو مردمی و مردی رادی کار تو دشمن کشی و دوست نوازی

💡 که بود از پدر دوست انگیزتر به دشمن کشی تیغ او تیزتر

💡 به دشمن کشی تاخت برناکسان زتیغ آتش افروخت برآن خسان

💡 به نیکی تو این نام دادی مرا به دشمن کشی کام دادی مرا