لغت نامه دهخدا
دست سودن. [ دَ دَ ] ( مص مرکب ) دست زدن. لمس کردن: اجتساس؛ دست بسودن. جت؛ دست سودن گوسپند تا فربهی از لاغری آن معلوم شود. ( از منتهی الارب ). برمجیدن. || در بیت ذیل محتمل است دست سودن به معنی تصافح باشد؟ ( یادداشت مرحوم دهخدا ). دست در دست انداختن:
یاسمن آمد به مجلس با بنفشه دست سود
حمله کردند و شکسته شد سپاه بادرنگ.منجیک. || نکته گیری کردن. ( از حاشیه خسرو و شیرین ص 341 ). نکته گوئی کردن. پرداختن:
حریفان جنس و یاران اهل بودند
به هر حرفی که می شد دست سودند.نظامی.
