درفشانی

درفشانی. [ دِ رَ ] ( حامص ) درفشان بودن. درخشانی. تلألؤ:
چو آفتاب درخشان شود ز چرخ بلند
مه چهارده را کی بود درفشانی.( منسوب به منوچهری ).
درفشانی. [ دُ ف َ / ف ِ ] ( حامص مرکب ) عمل درفشان. پراکندن در. درافشانی. افشاندن دُر. ( یادداشت مرحوم دهخدا ).
- درفشانی کردن؛ در پراکندن.
|| سخنان سخت نیکو گفتن. ( یادداشت مرحوم دهخدا ).
- درفشانی کردن؛ سخنان نیکو گفتن:
چشم سعدی بر امید روی یار
چون دهانش درفشانی می کند.سعدی.

عمل درفشان کننده پراکندن در. در افشانی

💡 آموخت درفشانی و یاقوت و زر ناب زانرو بود که دست تو گشته ست یار تیغ

💡 در رزم و بزم بر سر اعدا و اولیا چون ابر درفشانی و چون مهر تیغ زن

💡 اگر سحاب ز من آستین فشان گذرد به دامنش بشمارم که درفشانی چیست

💡 به لعل بدخشان زمین بوسه داد پس آنگه لب درفشانی گشاد

💡 ز لعل تو یک بوسه در کار کن که چون اوحدی درفشانی کنم

💡 ابر را بنگر که لاف درفشانی می زند بسکه از چشمم بدامن لؤلؤی لالا گرفت