لغت نامه دهخدا
دردکشی. [ دُ ک َ / ک ِ ] ( حامص مرکب ) عمل دردکش. دردکش بودن. دردآشامی. دردی خواری:
در شأن من به دردکشی ظن بد مبر
کآلوده گشت خرقه ولی پاکدامنم.حافظ.
دردکشی. [ دُ ک َ / ک ِ ] ( حامص مرکب ) عمل دردکش. دردکش بودن. دردآشامی. دردی خواری:
در شأن من به دردکشی ظن بد مبر
کآلوده گشت خرقه ولی پاکدامنم.حافظ.
💡 در حق ما به دردکشی ظن بدمبر کآلوده گشته خرقه ولی پاکدامنم
💡 مشرب دردکشی نیست نکونامان را مطربا خیز و صلا در صف بدنامان ده
💡 عشق تو چو من دردکشی می خواهد سودای تو دیوانه وشی می خواهد
💡 آیینه ز خاکستر اگر نور پذیرد از دردکشی صاف شود سینه مستان
💡 در شأن من به دردکشی ظن بد مبر کآلوده گشت خرقه ولی پاک دامنم