خوش خند

خوش خند. [ خوَش ْ / خُش ْ خ َ ] ( ص مرکب ) خوب خنده.نیکوخنده. شکرخند. کنایه از لب زیباست:
خوش باش بدان دو لب و خوش خند که کردی
بازار شکر زان لب خوشخندشکسته.سوزنی.

خوب خنده نیکو خنده

💡 ذوق دشنام وی از شهد ثنا بیش آمد لطف خار غم او را گل خوش خند گذشت

💡 گر بنام سخت، خوش خندی و گویی: زارنال ور بگریم زار، نندیشی و گویی: خون گری

💡 گهی از انس، همچون برق، خوش خندی درین گلزار گه از هیبت، بسان ابر، اشک از دیده بارانی

💡 ای باغ خوش خندان بی‌تو دو جهان زندان آنی تو و صد چندان زنهار مخسب امشب