خوش الحانی

خوش الحانی. [ خوَش ْ / خُش ْ اَ ] ( حامص مرکب ) خوش صدائی. خوش آوازی. ( یادداشت مؤلف ).

دارای صوت مطبوع بودن خوش آوازی.

💡 به گلزار جنان شد مرغ روحش زین جهان آری نماند در چنین مرغ خوش الحانی

💡 چو کلک داستان سازت بدستان نغمه پردازد نوا سازان بستانرا کند لال از خوش الحانی

💡 حمام و طوطی آن قصر، از خوش آوازی تذرو بلبل و آن باغ، از خوش الحانی

💡 روح را در حالت آرد چون شود دستانسرای بلبل بستان طبعش از خوش الحانی که هست

💡 در خزان هم گلش از بار نریزد صائب هر ریاضی که در او مرغ خوش الحانی هست

💡 نشسته زهره ی بربط زن ارغنون در چنگ ز عندلیب سبق برده در خوش الحانی