خودخو

«خودخو» واژه‌ای فارسی است که به معنای کسی که دارای خلق و خوی مستقل، خودسر یا خودرأی باشد به کار می‌رود. این صفت بیشتر برای توصیف شخصیتی به کار می‌رود که طبق میل و خواسته خود عمل می‌کند. این افراد معمولاً به نظرات و تصمیمات دیگران کمتر توجه دارند و رفتارشان بیشتر مبتنی بر اراده و تصمیم شخصی خودشان است. این ویژگی می‌تواند هم مثبت و هم منفی ارزیابی شود. در معنای مثبت، «خودخو» به شخصیتی اشاره دارد که استقلال رأی و شجاعت تصمیم‌گیری دارد و می‌تواند بدون وابستگی به دیگران مسیر خود را انتخاب کند. در معنای منفی، این واژه گاهی به فردی اشاره دارد که سرکش، خودسر و انعطاف‌ناپذیر است و تمایل دارد تنها به خواسته‌های خود عمل کند، حتی اگر با دیگران در تضاد باشد. این صفت معمولاً همراه با اسم به کار می‌رود و ویژگی فرد را مشخص می‌کند؛ برای مثال، «پسر خودخو» یا «زن خودخو» بیانگر فردی با خلق و خوی مستقل و خودرأی است.