خندان لب

خندان لب. [ خ َ ل َ ] ( ص مرکب ) متبسم. کنایه از شادان. شادروی:
پیش خندان لبش ز اشک چو دُر
گریه آفتاب دیدستند.خاقانی.زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست
پیرهن چاک و غزلخوان و صراحی در دست.حافظ.این مدت عمر ما چو گل ده روز است
خندان لب و تازه روی می باید بود.حافظ.

( صفت ) آنکه لبش متبسم است خندان بشاش.
متبسم کنایه از شادان

💡 قصهٔ یوسف مصری همه در چاه کنید ترک خندان لب من آمد هین راه کنید

💡 خندان لب و خونین جگر مانند جام باده ام، آزاده ام من

💡 چو گل شکفته رخ و همچو غنچه خندان لب به روزگاربشارت که نوبهار آمد

💡 در روشنی روز چه پرتو دهد انجم با چهره خندان لب خندان چه نماید

💡 همه ساله خندان لب جویبار به هر جای باز شکاری به کار

💡 خندان لب و خونین جگر مانند جام باده ام آزاده ام من