خسته خاطر

خسته خاطر. [ خ َ ت َ / ت ِ طِ ] ( ص مرکب ) غمناک. ناشاد. ملول. دلتنگ: فی الجمله سپاه و رعیت بهم برآمد... درویش از این واقعات خسته خاطر همی بود. ( گلستان سعدی ). بقالی را درمی چند بر صوفیان گرد آمده بود در واسط و هر روز مطالبه کردی و سخنهای با خشنونت گفتی و اصحاب از تعنت او خسته خاطر همی بودند.( گلستان سعدی ). و پدر من به جهت فرزندی قوی خسته خاطر شده بود. ( انیس الطالبین ). آن درویش خسته خاطر نزدیک شیخ خسرو آمد. ( انیس الطالبین ). از سوخاری بحضرت ایشان آمد قومی خسته خاطر. ( انیس الطالبین ). بحضرت شمابی ادبی کرد از آن خسته خاطر شدم. ( انیس الطالبین ).

غمناک ناشاد

💡 پیر دیدم دوش می گفت ای جوانان بنگرید کاین جوان خسته خاطر در محبت پیر بود

💡 مراست در غم آن روزگار دون پرور دلی شکسته تنی خسته خاطری افگار

💡 به شرمساری و خواری فتاده ام اینک دلی شکسته تنی خسته خاطری رنجور

💡 رنجور و دردمندیم بارا چه باشد آخر گر خسته خاطری را باری کی عیادت

💡 کمال خسته خاطر را خوش آمد صبحدم ناله بلی خوش باشد از بلبل بوقت صبح نالیدن

💡 گسسته دفتر شاپور و خسته خاطر آزر شکسته رونق ارژنگ و بسته بازوی مانا