خرم بهشت

خرم بهشت. [ خ ُرْ رَ ب ِ هَِ ] ( اِ مرکب ) بهشت خرم. بهشتی که خرم است. مقصود بهشت معهود است:
اگر زو شناسی همه خوب و زشت
بیابی بپاداش خرم بهشت.فردوسی.بکوشش بجوییم خرم بهشت
خنک آنکه جز تخم نیکی نکشت.فردوسی.بشادی یکی نامه پاسخ نوشت
چوروشن بهار و چو خرم بهشت.فردوسی.بیاراست ایوان چو خرم بهشت
می و مشک و عنبر بهم درسرشت.فردوسی.رسانند ما را بخرم بهشت
رهانند از دوزخ تنگ و زشت.نظامی.

بهشت خرم بهشتی که خرم است

💡 بدیشان جهاندار پاسخ نوشت که بخ‌بخ که دیدم خرم بهشت

💡 سوی خانه برد آن طرازی که رشت دل مام او شد چو خرم بهشت

💡 گه شود زاو کشوری خرم بهشت گه شود ز او ملکتی زیر و زبر

💡 برم دوستان را به خرم بهشت به دوزخ برم دشمن بد کنشت

💡 نویسنده گر کج نخواهد نوشت برومند بادا به خرم بهشت

💡 تو مهمان مایی به خرم بهشت چنینت به سر پاک داور نوشت