خردمنش

این کلمه در معنای ادبی و قدیمی به کسی یا چیزی گفته می‌شود که دارای اندک نگرش و کم‌بینی است و توانایی درک کامل امور و حقایق را ندارد. در متون کلاسیک فارسی، خردمنش به فردی اشاره دارد که دیدگاه محدودی دارد و نمی‌تواند با فهم و درایت مسائل را به‌درستی تشخیص دهد. مثال شعری «هرگز ندهد خُردمنش را بر خود راه / کز خُردمنش محتشمان را حدثان است» نشان می‌دهد که افراد خردمنش نمی‌توانند شأن و جایگاه بزرگان یا امور مهم را درک کنند و تنها حدس‌ها و گمان‌های اندک دارند. این واژه در اصل بار معنایی منفی دارد و نشان‌دهنده محدودیت فکری، کم‌بینی و فقدان درایت در رفتار و قضاوت است. در متون اخلاقی و ادبی، خردمنش معمولاً نقطه مقابل فرد فرزانه و دوراندیش قرار می‌گیرد، زیرا فرد خردمند توانایی درک عمیق و دید وسیع دارد. این واژه همچنین نشان‌دهنده ضعف در بینش و تجربه فرد است و به نوعی کم‌فکری یا سطحی‌نگری را بیان می‌کند.