خراب خانه

خراب خانه. [ خ َ ن َ / ن ِ ] ( اِ مرکب ) خانه ٔخراب. کنایه از محل سکونت بی ارزش است: شبی از شبهای زمستان پر باران در خراب خانه خالی مست و هشیاران نشسته بودم و خاطر بخویشتن مشغول در سرای بهم کرده از خروج و دخول. ( از ترجمه محاسن اصفهان ).

خانه خراب کنایه از محل سکونت بی ارزش است.

💡 کمان ابروی پیوسته را چو زه سازد خراب خانه خلقی بشهر و ده سازد

💡 مرگ‌جو باشی ولی نه از عجز رنج بلک بینی در خراب خانه گنج

💡 جز آنکه کرد ز عشقت خراب خانه خویش کدام مرغ ز هم ریخت آشیانه خویش

💡 کردت آنکو خراب خانه ی تن خوردت آنکو چو آب خون دواج

💡 ای کرده خراب خانه‌ها را بر هم زده آشیانه‌ها را

💡 پستی دیوار را زوال نباشد سیل نسازد خراب خانه زین را