خدا گیر

خداگیر. [ خ ُ ] ( ن مف مرکب ) کنایه از کسی که ببلای آسمانی وآفت ناگهانی گرفتار شود. ( از آنندراج ):
چو گیرد عدو را شه از حق گزین
خداگیر معنی ندارد جزاین.ملاطغرا ( از آنندراج ).در فرهنگ ناظم الاطباء بخداگیر معنی مصدری داده شده است، بدینگونه: خداگیر یعنی گرفتار قهر و غضب خدا شدن و در بدبختی ناگهانی افتادن. اما ظاهراً این تعبیر ناظر به «خداگیر شدن » است نه خداگیر و «خداگیر» در اصل وصف مرکبی است که بجای موصوف نشسته و در معنی اسمی بکار رفته است.

کنایه از کسی که ببلای آسمانی و آفت ناگهانی گرفتار شود.

💡 ترا چند از هوا راه خدا گیر خدایت گر ازین پرسد مرا گیر

💡 سعدی ره کعبه رضا گیر ای مرد خدا در خدا گیر