خاییده

خاییده. [ دَ/ دِ ] ( ن مف ) بدندان نرم شده باشد. ( برهان قاطع ) ( ناظم الاطباء ) ( فرهنگ شعوری ج 1 ورق 379 ):
خاییده دهان جهانم چو نیشکر
ای کاش نیشکر نیمی من کبستمی.خاقانی.

💡 به خاک اندر نشسته ویس بانو دریده جامه و خاییده بازو

💡 تو روی مرا به ناخنان خسته من دو لب تو به بوسه خاییده

💡 خاییده خامه را عوض لقمه از شره بربوده مهره، از دهن مار روزگار

💡 طوطی همه خاییده سخن گفت ز شکر گویا خجلش ساخته آن لعل شکر ریز

💡 خوردنم می باید اکنون طفل سان نان خاییده به دندان کسان

💡 در خورد تبر بود درختی که مراست خاییده آتش ست رختی که مراست