جلوه گری

جلوه گری. [ ج ِل ْوَ / وِ گ َ ] ( حامص مرکب ) ظهور. || ناز وکرشمه و دلبری. || تابش. ( ناظم الاطباء ).

ظهور یا ناز و کرشمه و دلبری یا تابش.

💡 گل برون کرد سر از شاخ به دل بردن خلق تا بسی جلوه گری کرد هوا بر تن گل

💡 شهری پر از آیینهٔ الوان نگریدیم اسرار به هر آینه در جلوه گری بود

💡 چون گرفتم مدح او را پیش او جلوه گری گردن و گوش سخن پیرایه و زیور گرفت

💡 گر چنین سرو قد یار کند جلوه گری همه جا جامه جان چاک قبا خواهد بود

💡 بر تو ننگ است جهان لیک بدل جلوه گری تا چه وسعت بود آیا بدل مسکینم