جشنگاه

جشنگاه. [ ج َ] ( اِ مرکب ) جای جشن. گاه جشن. جای سرور و شادمانی.جائی که در آن بزم و جشن بر پا میکنند:
از ایوان بیامد [ خسرو پرویز ] بدان جشنگاه
بیاراست پالیزبان جای شاه
یکی نغز دستان بزد [ باربد ] بر درخت
کز آن خیره شد مرد بیداربخت.فردوسی.همه جشنگاه و هم ایوان اوی
بویرانی آن نهادند روی.فردوسی.بپردازم از اژدها جشنگاه
چو شبگیر ما را نمایند راه.فردوسی.چو شد مرد خرم ز دیدار شاه
وز آن نامداران و آن جشنگاه.فردوسی.شنید این سخن شنگل از نیکخواه
چو آتش بیامد از آن جشنگاه.فردوسی.چو هنگامه تیر ماه آمدی
گه میوه و جشنگاه آمدی
سوی میوه باغ بودیش [ خسرو پرویز ] روی
بدان تا بیابد ز هر میوه بوی.فردوسی.

جای جشن، مجلس جشن، جایی که در آن جشن بگیرند.

💡 وز آن روی دیگر به سه روزه راه یکی بیشه همچون یکی جشنگاه

💡 بدان نامداران بفرمود شاه که جویند سرتاسر آن جشنگاه

💡 تهی دید از آزادگان جشنگاه به کیوان برآورده گرد سیاه

💡 بدان باغ رفتی به نوروز شاه دو هفته ببودی بدان جشنگاه

💡 ازان پس خروش آمد از جشنگاه که جاوید ماناد بهرامشاه