لغت نامه دهخدا
تیزگر. [ گ َ ] ( ص مرکب ) چاقو تیزکن. شحاذ. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ). تیزکننده شمشیر و کارد و نیزه و جز اینها. رجوع به تیز و دیگر ترکیبهای آن شود.
تیزگر
فرهنگ فارسی
چاقو تیز کن شحاذ
جمله سازی با تیزگر
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 سنگی که به من تحفه فرستاد به جایت گویی که مرا تیزگر تیغ زبانست
