تندبار

تندبار. [ ت ُ ] ( نف مرکب ) موذیات را گویند مانندشیر و پلنگ و مار و عقرب و زنبور و مورچه و امثال آن و هر جانوری که جانور دیگر را بخورد. ( برهان ). سبع، مانند شیر و پلنگ و گرگ و ببر و امثال آنها و از روندگان مانند عقرب و مار و امثال آنها، برخلاف زندبارکه حیوانات بی آزارند. ( انجمن آرا ) ( آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ). از برساخته های فرقه آذرکیوان است. رجوع به فرهنگ دساتیر ص 240 شود. || تند بارنده ( صفت ابر ). که باران شدید از وی برآید:
به بخشش چو ابری بود تندبار
بود پیش او گنج و دینار خوار.فردوسی.قطره ای کآن ز جود تو بچکد
سیلی ازابر تندبار شود.مسعودسعد.رجوع به تند شود.

۱. هرجانور درنده یا گزنده ای که جانور دیگر را بخورد یا آزار برساند، مانند شیر و پلنگ.
۲. جانور موذی.

جانوردرنده یاگ نده، جانورموذی، هرجانوری که، جانوردیگررابخورد، یا آزاربرساندمانندشیر
موذیات را گویند مانند شیر و پلنگ و مار و عقرب و زنبور و مورچه و امثال آن و هر جانوری که جانور دیگر را بخورد. یا تند بارنده که باران شدید از وی بر آید.

💡 به فضل خویشم سیراب کن خداوندا که تشنه مانده ام و ابر تندبار تویی

💡 تا ابر تندبار بگرید به‌ نوبهار خندد زمانهٔ کهن از نوبهار خویش

💡 قطره ای کان ز جود تو بچکد سیلی از ابر تندبار شود

💡 تندباری است زنده بار آزار که تو چون قتل تندبار کنی

💡 تا توانی ای برادر زینهار گوشه گیر از این گروه تندبار