بیل گر
لغت نامه دهخدا
بیل گر. [ گ َ ] ( ص مرکب ) ( از: بیل + گر ) سحاء. آنکه خاک و گل را از زمین رندد و باغبان که از بیل خیابان و غیره را آرایش دهد. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).
فرهنگ فارسی
سحائ آنکه خاک و گل را از زمین رندد و باغبان که از بیل خیابان و غیره را آرایش دهد.
جمله سازی با بیل گر
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 کنم شیار به ناخن زمین، که بر دوشم بود ز بیل گران تر، کرشمهٔ حداد
