«بیاه» نام یک رودخانه بسیار بزرگ در نواحی لاهور است و در منابع قدیمی فارسی مانند برهان، آنندراج، انجمنآرا و ناظم الاطباء ثبت شده است. این رودخانه از اهمیت تاریخی و جغرافیایی بالایی برخوردار بوده و در متون ادبی و تاریخی به آن اشاره شده است. در اشعار فارسی، از رودخانه بیاه به عنوان نمادی از بزرگی، قدرت و عظمت طبیعت یاد شده و ویژگیهای طبیعی آن مورد تحسین قرار گرفته است. برای مثال فرخی در شعری خود نوشته است: «با توانایی و قدرت بهراسید همه / پیل از آن شیر که کشتی به لب رود بیاه»، که عظمت و جریان پرقدرت این رودخانه را توصیف میکند. رودخانه بیاه در نواحی لاهور جریان دارد و به عنوان یک رودخانه مهم منطقهای، نقش حیاتی در تأمین آب و شکلگیری زمینهای اطراف داشته است. در فرهنگ لغت فارسی، این واژه صرفاً به عنوان نام جغرافیایی ثبت شده و معنای دیگری برای آن ذکر نشده است، بنابراین مشخصه اصلی آن بزرگی و قدرت جریان آب است.
بیاه
لغت نامه دهخدا
بیاه. ( اِخ ) نام رودخانه ای است بسیار بزرگ در نواحی لاهور. ( برهان ) ( آنندراج ) ( انجمن آرا ) ( ناظم الاطباء ):
با توانایی و قدرت بهراسید همه
پیل از آن شیر که کشتی به لب رود بیاه.فرخی.
فرهنگ فارسی
نام رودخانه ایست بسیار بزرگ در نواحی لاهور.
جمله سازی با بیاه
💡 تو گر باج خواهی ز ایران سپاه سوی هند بخرام و با من بیاه
💡 دل بدخواه تو پیش تو بدوزد به خدنگ همچنان چون دل آن شیر بدان سوی بیاه
💡 بیا پس تو امشب سوی گاه من سواره بیاه تو بهمراه من
💡 بسا شها که نیارد ز خرد جوی گذشت تو چند راه گذشتی چنین ز رود بیاه