«بیاه» نام یک رودخانه بسیار بزرگ در نواحی لاهور است و در منابع قدیمی فارسی مانند برهان، آنندراج، انجمنآرا و ناظم الاطباء ثبت شده است. این رودخانه از اهمیت تاریخی و جغرافیایی بالایی برخوردار بوده و در متون ادبی و تاریخی به آن اشاره شده است. در اشعار فارسی، از رودخانه بیاه به عنوان نمادی از بزرگی، قدرت و عظمت طبیعت یاد شده و ویژگیهای طبیعی آن مورد تحسین قرار گرفته است. برای مثال فرخی در شعری خود نوشته است: «با توانایی و قدرت بهراسید همه / پیل از آن شیر که کشتی به لب رود بیاه»، که عظمت و جریان پرقدرت این رودخانه را توصیف میکند. رودخانه بیاه در نواحی لاهور جریان دارد و به عنوان یک رودخانه مهم منطقهای، نقش حیاتی در تأمین آب و شکلگیری زمینهای اطراف داشته است. در فرهنگ لغت فارسی، این واژه صرفاً به عنوان نام جغرافیایی ثبت شده و معنای دیگری برای آن ذکر نشده است، بنابراین مشخصه اصلی آن بزرگی و قدرت جریان آب است.
بیاه
لغت نامه دهخدا
بیاه. ( اِخ ) نام رودخانه ای است بسیار بزرگ در نواحی لاهور. ( برهان ) ( آنندراج ) ( انجمن آرا ) ( ناظم الاطباء ):
با توانایی و قدرت بهراسید همه
پیل از آن شیر که کشتی به لب رود بیاه.فرخی.
فرهنگ فارسی
نام رودخانه ایست بسیار بزرگ در نواحی لاهور.
جمله سازی با بیاه
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 تو گر باج خواهی ز ایران سپاه سوی هند بخرام و با من بیاه
💡 دل بدخواه تو پیش تو بدوزد به خدنگ همچنان چون دل آن شیر بدان سوی بیاه
💡 بیا پس تو امشب سوی گاه من سواره بیاه تو بهمراه من
💡 بسا شها که نیارد ز خرد جوی گذشت تو چند راه گذشتی چنین ز رود بیاه