بی وفایی

بی وفایی. [ وَ ] ( حامص مرکب )صفت بی وفا. بدعهدی. ( ناظم الاطباء ). مقابل باوفائی ووفاداری. زنهارخواری. ( یادداشت مؤلف ):
که دانست از تومرا دید باید
بچندان وفا اینهمه بی وفایی.فرخی.هر روز جهان به جانرباییست
انصاف ده این چه بی وفاییست.نظامی.چون کز تو وفاست بی وفایی
پیش تو خطاست بی خطایی.نظامی.شد دشمن تو ز بی وفایی
چون بازبرید از آشنایی.نظامی.بخوبان دل مده حافظ ببین آن بی وفاییها
که با خوارزمیان کردند ترکان سمرقندی.حافظ.نمی خورید زمانی غم وفاداران
ز بی وفایی دور زمانه یاد آرید.حافظ.مگر که لاله بدانست بی وفایی دهر
که تا بزاد و بشد جام می ز کف ننهاد.حافظ.|| ناسپاسی. || غدر و خیانت. || ناپایداری. ( ناظم الاطباء ).

صفت بیوفا ٠ بد عهدی ٠ مقابل با وفائی و وفاداری ٠ زنهار خواری ٠ یا ناسپاسی ٠ با غدر و خیانت ٠ یا ناپایداری ٠

💡 صفایی بی وفایی های خوبان گناه از بخت ما نز روزگار است

💡 چو آمد کار دوران بی وفایی همان بهتر کزو جویی جدایی

💡 بشاخ گلبنی با گل همی گفت که یارا بی وفایی بی وفائی

💡 آگه ز بی وفایی اغیار گشته ای از جام حسن مستی و هشیار گشته ای

💡 خود از نخست صفایی به بی وفایی هات چنان شناخت که حاجت به امتحان تونیست

💡 ز بی وفایی گل بلبلی که داشت خبر ز باغ رفت و به شاخ گل آشیان نگذاشت